സഫലമാകാത്ത മോഹം; പ്രവാസത്തിന്റെ നോവുപടരുന്ന കഥ

എൻ സലാഹുദ്ദീൻ, മെട്ടമ്മൽ, തൃക്കരിപ്പൂർ

(KasargodVartha) പാൻ്റും ഷർട്ടും ധരിച്ച്, സ്വപ്നങ്ങൾ കുത്തിനിറച്ച ബ്രീഫ്കേസുമായി വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് സൈനബിയുടെ ആ ചോദ്യം എന്നെ തേടിയെത്തിയത്.

'ഇക്കാ... എന്നാ മടങ്ങിവരിക?'

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ആയിരം ഉത്തരങ്ങൾ മനസ്സിൽ മിന്നിമാഞ്ഞെങ്കിലും ഉമ്മയുടെ മുൻകൂട്ടിയുള്ള അഭ്യർത്ഥന മാനിച്ച്, അവളോട് ഒരക്ഷരം പോലും ഉരിയാടാതെ ഞാൻ നിർത്തിയിട്ട കാറിന് നേരെ നടന്നു. കാറിനുള്ളിലേക്ക് കയറി ഇരിക്കുമ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു വന്ന എന്റെ കയ്യും തലയും അവസാനത്തെ യാത്ര പറച്ചിലും കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ഉൾവലിഞ്ഞു. കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ കാർ ആടിയുലഞ്ഞ് നീങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലായിരുന്നു.

ഗൾഫ് എന്ന മായക്കാഴ്ച

പ്രീഡിഗ്രി പാസ്സായപ്പോൾ തുടർന്ന് പഠിക്കാൻ ബാപ്പ പലവട്ടം നിർബന്ധിച്ചതാണ്. പക്ഷെ, കേട്ടില്ല. ഗൾഫിൽ പോയി പണം സമ്പാദിക്കണമെന്ന മോഹം ആ ഉപദേശങ്ങളെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു. സമപ്രായക്കാർ ഗൾഫിൽ ചെന്ന് പണം സമ്പാദിച്ച് നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ കാണിക്കുന്ന ആ പത്രാസും അത്തറിന്റെ മണവും എന്നെ വല്ലാതെ മോഹിപ്പിച്ചു. ബാപ്പ കൂലിവേല ചെയ്ത് മിച്ചം വെച്ച തുക വിസയ്ക്കായി ആബിദിനെ ഏൽപ്പിച്ചു. പിന്നെ നീണ്ട രണ്ട് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ആബിദ് വാക്ക് പാലിച്ചു. വിസ റെഡി. ബാക്കി തുക നൽകാൻ സ്വർണ്ണം വിറ്റും വീടും പറമ്പും അവറാൻ ഹാജിക്ക് പണയം വെച്ചും പണം കണ്ടെത്തി. യാത്രയുടെ തലേരാത്രിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സ്വർണ്ണം വിളയുന്ന നാടെന്ന് കേട്ടതല്ലാതെ അനുഭവമില്ലാത്ത ആ മണലാരണ്യത്തെ കാണാനുള്ള വെമ്പലിലായിരുന്നു മനസ്സ്.

ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഏക സമ്പാദ്യമായിരുന്നു പെങ്ങൾ ഷമീമയും ഞാനും. പെങ്ങളെ വിവാഹം കഴിച്ച് അയച്ച ആശ്വാസത്തിൽ ബാപ്പ ഒന്ന് ശ്വാസം വിടുമ്പോഴേക്കും, ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഉമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ച് അവൾ വിടവാങ്ങി. പൂർത്തിയാകാത്ത ആയിരം മോഹങ്ങളുമായി അവൾ യാത്രയായത് ഉമ്മയെ മാനസികമായി തളർത്തി. ആ മരണം വീട്ടിലെ സമാധാനത്തെയും സന്തോഷത്തെയും തല്ലിക്കെടുത്തി. ഇന്നും താത്തയെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ താനേ ഒഴുകും.

മണലാരണ്യത്തിലെ കഠിന യാഥാർത്ഥ്യം

'എയർപോർട്ട് എത്തി, ഇറങ്ങുന്നില്ലേ?' ഡ്രൈവറുടെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഞാൻ പരിസരബോധം വീണ്ടെടുത്തത്. ദുഃഖത്തിൻ്റേയും സന്തോഷത്തിൻ്റെയും സങ്കീർണ്ണ വികാരങ്ങളോടെ ബാപ്പയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ എയർപോർട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

വിമാനം അബൂദാബിയിൽ ലാൻഡ് ചെയ്തപ്പോൾ പുതിയൊരു ലോകത്തെ കണ്ട ആഹ്ലാദത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ. ആബിദിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആശ്വാസമായി. ടാക്സിയിൽ അബൂദാബി നഗരത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ പെട്രോളും ഡോളറും കൊണ്ട് തീർത്ത ആ അത്ഭുതങ്ങളെ ഞാൻ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ ബാപ്പയ്ക്ക് കത്തെഴുതി: 'ഞാൻ സുഖമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു.'

പക്ഷെ, ആ സന്തോഷം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല. വിസ അടിച്ച പാസ്പോർട്ടുമായി വന്ന ആബിദ് പറഞ്ഞത് ഇടിത്തീ പോലെയായിരുന്നു. 'സ്പോൺസറുടെ അടുത്ത് ജോലിയില്ല, ഇനി പുറത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ശ്രമിക്കണം.'

ഗൾഫിലെ 'നരകം' എന്താണെന്ന് അന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ആബിദ് ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയുടെ അവസ്ഥയും ഭീകരമായിരുന്നു. മൂന്നക്ക ശമ്പളത്തിനായി ഏഴ് വർഷമായി പണിയെടുക്കുന്ന അവൻ, അപകടത്തിൽ മരിച്ചാൽ കുടുംബത്തിന് കിട്ടുന്ന ഇൻഷുറൻസ് തുകയെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തീക്കട്ട വീണു. അവറാൻ ഹാജിയുടെ മകനായിട്ടും ആബിദിന് ഈ ഗതി വന്നുവെങ്കിൽ എന്റെ കാര്യം എന്താകും?

അതിജീവനത്തിൻ്റെ വഴികൾ

ഒരു വർഷത്തോളം ജോലിയില്ലാതെ അബൂദാബിയിലെ തെരുവുകളിൽ ഞാൻ അലഞ്ഞു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഔദാര്യത്തിൽ ഒരു നേരം ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, കടക്കാരനായി കഴിയുന്നതിന്റെ നാണക്കേട് എന്നെ വേട്ടയാടി. നാട്ടിൽ നിന്നും ബാപ്പയുടെ കത്തുകൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പലിശ കൊടുക്കാത്തതിനാൽ അവറാൻ ഹാജി വീടിന്റെ ആധാരം പിടിച്ചെടുക്കുമെന്ന ഭീഷണി.

നിരാശയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് 'ഗൾഫ് ന്യൂസ്' പത്രത്തിൽ ആ പരസ്യം കണ്ടത്: 'ജോലിക്ക് ആളെ ആവശ്യമുണ്ട്.' ഒട്ടും വൈകാതെ ഞാൻ ആ നമ്പറിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു. ഖാലിദിയ സിഗ്നലിൽ പത്രം വിൽക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു അത്.

അതിരാവിലെ മോട്ടോർ ബൈക്കിൽ സിഗ്നലിലെത്തും. ചുവപ്പ് ലൈറ്റ് തെളിയുമ്പോൾ വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പത്രവുമായി ഓടും. പച്ച തെളിയുമ്പോൾ ഫുട്പാത്തിലേക്ക്. വൈകുന്നേരം റൂമുകൾ കയറി ഇറങ്ങി മലയാളം പത്രങ്ങൾ വിൽക്കും. കഠിനാധ്വാനമായിരുന്നു, പക്ഷെ വരുമാനം വർദ്ധിച്ചു. നാട്ടിലേക്ക് പണമയച്ചു തുടങ്ങി. പണയപ്പെടുത്തിയ വീടും പറമ്പും തിരിച്ചുപിടിച്ചു. സ്വന്തമായി സ്ഥലവും വാടകക്കെട്ടിടങ്ങളും സമ്പാദിച്ചു.

ഒരു മടക്കയാത്രയുടെ സ്വപ്നം

അഞ്ച് വർഷത്തിന് ശേഷം ഉമ്മയുടെ കത്ത് വന്നു. 'മോനെ കണ്ടിട്ട് കാലമെത്രയായി, ഒന്ന് മടങ്ങിവന്നുകൂടേ?' ഉമ്മ എനിക്കായി ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടുവെച്ചിരിക്കുന്നു- അയൽവാസി മൊയ്തീന്റെ മകൾ ശാഹിന. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കുസൃതിക്കൂട്ടുകാരി.

ഉമ്മയുടെ ആഗ്രഹം മാനിച്ച് നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ശാഹിനയ്ക്കായി നെക്ലേസും ഉമ്മയ്ക്കും ബാപ്പയ്ക്കും വസ്ത്രങ്ങളുമായി പെട്ടി നിറച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ പഴയ റഷീദല്ല ഞാൻ. ഗൾഫിലെ ഭക്ഷണവും കാലാവസ്ഥയും എന്നെ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. ശാഹിനയെ കാണാൻ മനസ്സ് തുടിച്ചു. മദ്റസയിൽ വെച്ച് അവളെ കളിയാക്കിയതും പിന്നീട് ബാപ്പ തല്ലിയതുമായ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ ചിരി പടർത്തി.

അപ്രതീക്ഷിതമായ അന്ത്യം

നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാനുള്ള ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിക്കഴിയുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ഡിസംബറിലെ ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം. അബൂദാബി നഗരം മൂടൽമഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. എന്റെ അവസാനത്തെ പ്രവൃത്തിദിവസം. സിഗ്നലിൽ പത്രങ്ങളുമായി ഞാൻ വാഹനങ്ങൾക്കിടയിലായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് പരിപൂർണ്ണ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ അപകടം നടന്നത്. മൂടൽമഞ്ഞ് കാരണം സിഗ്നൽ കാണാതെ പാഞ്ഞുവന്ന ഒരറബിയുടെ മെർസിഡസ് ബെൻസ് എന്നെ ഇടിച്ച് തെറിപ്പിച്ചു. ചോരയിൽ കുളിച്ച് റോഡിൽ കിടക്കുമ്പോൾ എന്തോ പറയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷെ, എന്റെ നാഡിമിടിപ്പുകൾ നിശ്ചലമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

സഫലമാകാത്ത ആയിരം മോഹങ്ങളും പെട്ടിയിൽ കരുതിയ ആ സ്വർണ്ണ നെക്ലേസും ബാക്കിയാക്കി റഷീദ് ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു. വിധി അവനായി കരുതിവെച്ചത് ഒരു മടക്കയാത്രയല്ല, മറിച്ച് മണലാരണ്യത്തിലെ ഒരു ഖബറടക്കമായിരുന്നു.

പ്രവാസികളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഇത്തരം കനൽവഴികളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിൽ കമന്റായി രേഖപ്പെടുത്താൻ മറക്കരുത്. ഓരോ മലയാളിയുടെയും ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന ഈ കഥ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും കുടുംബാംഗങ്ങൾക്കും ഷെയർ ചെയ്യൂ. കാസർകോട് ജില്ലയിലെയും പ്രവാസ ലോകത്തെയും പുതിയ വിശേഷങ്ങൾ തത്സമയം അറിയാൻ ഞങ്ങളുടെ വാട്സ്ആപ്പ് ചാനൽ ഫോളോ ചെയ്യുക.

Story Summary: 'Safalamakathamoham' by N. Salahuddin describes the tragic life of Rasheed, a young expat who dies in a road accident in Abu Dhabi just before returning home for his wedding.

#PravasiStory #ExpatLife #MalayalamShortStory #Abu Dhabi #Trikkaripur #Heartbreaking #LifeInGulf #Kvartha #N_Salahuddin